Ποιος θα μας σώσει τελικά; Που είναι ο Μεσσίας να μας λυτρώσει από τα βάσανα μας. Τόσες χιλιετίες περάσανε πότε θα έρθει επιτέλους;

Μα γιατί περιμένουμε κάποιον να μας σώσει; Ίσως γιατί φοβόμαστε πολύ και γνωρίζουμε ότι καμία πολιτική δύναμη ή εξουσία μπορεί να μας βοηθήσει. Αυτήν την απογοήτευση που νοιώθουμε, την χωρίς ελπίδα για ένα “καλύτερο αύριο” είναι τελικά συναισθήματα που έχουν φωλιάσει μέσα μας, στο DNA μας.

Πριν από χιλιάδες χρόνια οι μονοθεϊστικές θρησκείες μας δώσανε μια λύση και αυτή ήταν ο Παράδεισος, οι κήποι της Εδέμ. Εκεί θα βρούμε την απόλυτη κ αιώνια ευτυχία μα περιμένοντας και πάλι τον Μεσσία (άραγε γιατί να ‘ναι άντρας και όχι γυναίκα). Εμείς είτε το 200μ.χ. είτε το 1900μ.χ. είτε και σήμερα παραμένουμε εγκλωβισμένοι στις βουλές των εκάστοτε αρχηγών μας, παλαιότερα αυτοκρατόρων, βασιλιάδων, σήμερα πρωθυπουργών “δημοκρατικά” εκλεγμένων.

Τελικά ποια αριστερά ή και δεξιά πολιτική, μπορεί να εξυπηρετήσει καλύτερα τις ανθρώπινες μας ανάγκες; Μάλλον καμιά τους διότι αυτό που χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένος, αυτά που πραγματικά έχω ανάγκη αν θα τα αποκτήσω, πιθανά να πάψω να φοβάμαι!

Μπορεί την ματαιοδοξία μου κ πάλι να ακολουθώ, για την προσωπική μου ευημερία να προσπαθώ με μόνη διαφορά, η δική μου ευημερία θα εξαρτάται, θα αλληλεπιδρά με την δική σου ευημερία. Πως μπορώ εγώ ψυχή κ σώματι να ευημερώ εις βάρος άλλων συνανθρώπων μου; Πως μπορώ εγώ να απολαμβάνω κέρδη μηνός που σε όλη την ζωή σου εσύ να εργάζεσαι, δεν πρόκειται να τα αποκτήσεις. Εάν πάλι μπορείς να το πετύχεις διότι είσαι ικανότερος, εξυπνότερος, τυχερότερος τότε φρόντισε την γειτονιά σου, την πόλη σου, φρόντισε όλοι να απολαμβάνουν μερίδιο από την επιτυχία σου διότι με έργα προς την κοινωνία θα θρέψεις την καλή σου υστεροφημία σου, με την ευτυχία όσων αδυνατούν να μεγαλώσουν τα παιδιά σου.

Τελικά ποιος – ποια θα μας σώσει; Νομίζω μόνοι μας θα σωθούμε τελικά!